در میان فرآیندهای مختلف قالبگیری قالبهای پلاستیکی،قالبگیری تزریقی رایجترین روش مورد استفاده است. این نظریه نشان میدهد که قالبگیری تزریقی مزایایی از جمله کاربردپذیری بالای مواد، توانایی قالبگیری محصولات با ساختارهای پیچیده در یک زمان، شرایط فرآیند بالغ، دقت بالای محصول و هزینههای مصرف پایین را دارد. بنابراین، محصولات قالبگیری تزریقی هر از گاهی بخشی از محصولات پلاستیکی را تشکیل میدهند. با افزایش، فرآیندها، تجهیزات، قالبها و روشهای مدیریت مصرف مرتبط نیز به سرعت توسعه یافتهاند.
ترموپلاستیکها قطعات پلاستیکی هستند که میتوانند هنگام گرم شدن به شکل خاصی قالبگیری شوند و پس از سرد شدن به شکل نهایی شده میچسبند. اگر دوباره گرم شوند، میتوانند نرم و ذوب شوند و دوباره یک قطعه پلاستیکی با شکل خاص ساخته شود و میتوان آن را بارها متوقف کرد که این امر برگشتپذیر است.
از آنجا که ترموپلاستیکها موادی هستند که میتوانند بارها گرم و نرم و سرد و سخت شوند، میتوانند بارها با گرم کردن و ذوب شدن جامد و شکل داده شوند، بنابراین ضایعات ترموپلاستیکها معمولاً قابل بازیافت و استفاده مجدد هستند که به آن اصطلاحاً "ماده ثانویه" گفته میشود. انقباض پس از قالبگیری تزریقی به این معنی است که وقتی قطعات قالبگیری تزریقی قالبگیری میشوند، به دلیل تغییرات فیزیکی، شیمیایی و مکانیکی داخلی آنها، مجموعهای از تنشها ایجاد میشود. پس از قالبگیری و جامد شدن قطعات قالبگیری تزریقی، تنشهای پسماند وجود دارد. پس از باز شدن قطعات قالبگیری تزریقی، به دلیل تنشهای پسماند مختلف، باعث میشود اندازه قطعات قالبگیری تزریقی دوباره کاهش یابد.
معمولاً قطعه قالبگیری تزریقی ظرف ۱۰ ساعت پس از خروج از قالب، انقباض قابل توجهی پیدا میکند و اساساً پس از ۲۴ ساعت شکل میگیرد، اما رسیدن به شکل نهایی زمان زیادی میبرد. به طور کلی، انقباض پس از قالبگیری ترموپلاستیکها بیشتر از پلاستیکهای ترموست است و انقباض پس از قالبگیری تزریقی و قطعات قالبگیری تزریقی بیشتر از قطعات قالبگیری تزریقی با قالبگیری انقباضی است.
زمان ارسال: ۱۷ آگوست ۲۰۲۱